Αλεξάνδρα ΚορδόσηΣύμβουλευτική Ψυχολόγος/ Ομαδική Ψυχοθεραπευτρια (MA, BSc, PgDip)
Ψυχολογία Για Εμάς
ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΑΡΜΟΝΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ
Συμμετοχή στο 6ο Πανελλήνιο Συνέδριο Κλινικής Ψυχολογίας και Ψυχολογίας της Υγείας της ΕΛΨΕ
Στο πλαίσιο συνεχιζόμενης κατάρτισης και ενημερωμένης κλινικής πρακτικής θα παρακολουθήσω το 6ο Πανελλήνιο Συνέδριο Κλινικής Ψυχολογίας και Ψυχολογίας της Υγείας της ΕΛΨΕ με θέμα “Θεμελιωμένη κλινική πρακτική και φροντίδα: Η συμβολή της Κλινικής Ψυχολογίας και της Ψυχολογίας της Υγείας απέναντι στις σύγχρονες προκλήσεις”.
Ανάμεσα σε εκλεκτούς συναδέλφους του Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας & Ψυχοθεραπείας Ελλάδας, θα συμπαρουσιάσουμε Πάνελ Ομιλιών με Τίτλο Πάνελ:
“Μετάδοση και σχέση στη σύγχρονη κλινική πράξη: Από το διαγενεαλογικό τραύμα στην υβριδική παρουσία”
Συμπόσιο 38
Κυριακή, 01.11.2026:15:45 – 17:15ΑΙΘΟΥΣΑ Ζ2 (ΠΑΔΑ-Λ. Αλεξάνδρας) (48) |
Η κλινική εργασία που θα παρουσιάσω τιτλοφορείται:
“Αποξένωση και σύνδεση στη μεταπανδημική εποχή: Η διαδικτυακή ομαδική ψυχοθεραπεία ως θεραπευτικός χώρος”
Η παρούσα εργασία εξετάζει τη διαδικτυακή ομαδική ψυχοθεραπεία ως μία σύγχρονη κλινική πρακτική, η οποία αναδείχθηκε ιδιαίτερα κατά την περίοδο της πανδημίας Covid-19 και διατηρείται στη μεταπανδημική εποχή. Παρά την αυξανόμενη εφαρμογή της, η ερευνητική τεκμηρίωση παραμένει περιορισμένη, με τα υπάρχοντα ευρήματα να είναι ανάμεικτα ως προς την αποτελεσματικότητά της σε σύγκριση με τη δια ζώσης θεραπεία. Ωστόσο, σημαντικοί θεωρητικοί υποστηρίζουν ότι η διαδικτυακή ομαδική θεραπεία μπορεί να είναι λειτουργική, υπό την προϋπόθεση κατάλληλων προσαρμογών σε βασικούς θεραπευτικούς παράγοντες. Εμπειρικές μελέτες υποδεικνύουν ότι οι διαδικτυακές παρεμβάσεις μπορούν να είναι εξίσου αποτελεσματικές με τις δια ζώσης, ενώ ενδέχεται να ωφελούν ιδιαίτερα συγκεκριμένες κατηγορίες θεραπευόμενων, όπως άτομα με αποφευκτικό στυλ προσκόλλησης, κοινωνικό άγχος ή αποσυνδετικά συμπτώματα. Το «φράγμα της οθόνης» φαίνεται να μειώνει την ένταση της εγγύτητας και των αρνητικών συναισθημάτων, διευκολύνοντας τη συμμετοχή και τη παραμονή στη θεραπεία.
Επιπλέον, η διαδικτυακή μορφή μειώνει πρακτικά εμπόδια (χρόνος, κόστος, μετακίνηση) και ενδέχεται να περιορίζει το κοινωνικό στίγμα. Η κλινική εμπειρία που παρουσιάζεται επιβεβαιώνει τα παραπάνω, αναδεικνύοντας τη δυνατότητα της διαδικτυακής ομάδας να λειτουργεί ως σταθερός και ασφαλής χώρος σύνδεσης σε συνθήκες κρίσης ή άλλων περιορισμών. Ιδιαίτερα κατά την πανδημία, οι διαδικτυακές ομάδες παρείχαν ψυχική στήριξη και συνέβαλαν στη διαχείριση συλλογικών τραυματικών εμπειριών.
Παράλληλα, επέτρεψαν τη συμμετοχή ατόμων με αυξημένες ανάγκες (π.χ. σοβαρά νοσήματα, μητρότητα, γεωγραφική απόσταση), ενισχύοντας την προσβασιμότητα. Συνολικά, η διαδικτυακή ομαδική ψυχοθεραπεία αναδεικνύεται ως μία αποτελεσματική μορφή θεραπείας, η οποία, παρά τους περιορισμούς της, μπορεί να υποστηρίξει ουσιαστικές θεραπευτικές διεργασίες και να διευρύνει τα όρια της παραδοσιακής ψυχοθεραπευτικής πρακτικής.
